Arca & Eskil

HoStraDa1 staat voor HondenStrandDag, eerste editie.

Nadat de BuBoWa zo ongeveer aan zijn eigen succes ten onder gegaan was, vond de organisatie het de hoogste tijd voor een nieuw initiatief. Gewoon een genoeglijke middag met vrienden -waarvan de meesten wel een hond hebben-, om gezellig bij te kletsen, terwijl de honden lekker ravotten met elkaar.

Een goede plek daarvoor is het Erkemederstrand waar zelfs een heus hondenstrand is. Het mooie weer hielp zeker mee om het geheel te laten slagen, temeer daar de weersverwachtingen helemaal niet zo geweldig waren. Maar het viel dus allemaal reuze mee en zo werd het een heerlijke zomerse dag met veel spetterplezier.

Helaas zonder Kasper, Emmy en Loekie, maar misschien kunnen ze een volgende keer wel van de partij zijn, en is het gezelschapje dan nog wat minder "Scandinavisch", en wat meer divers.

Omdat de salade er goed in ging bij iedereen, is het recept hier te downloaden.

 

Zie de foto's in de HoStraDa1-albums. Met dank aan de fotograferende deelnemers!

Vandaag was het feest, want Vrouwtje liep voor het eerst weer mee!

De wandeling ging niet zo ver, want niet alleen Vrouwtje moest een beetje ontzien worden, maar A&E hebben het erg warm bij deze vroegzomerse temperaturen, omdat ze hun winterjasje nog niet helemaal uit hebben.

Dus naar 'de heuveltjes'; vlakbij en goddelijk schaduwrijk. Na heerlijk in het gras gezeten en gespeeld te hebben gingen we weer terug, met twee erg lome hondjes. Niet vooruit te fikken. Arca zocht nog een plekje dat zijn drol waardig was (dat viel deze keer niet mee) en draaide uiteindelijk een vrij dichtbegroeid bosje in. Zou hier het Ei gelegd gaan worden? Arca liep verder de bosjes in. De strook struiken was dieper dan de flexlijn lang was, en toen piepte Arca een paar keer behoorlijk hard. Schrik! Zat hij vast? Wat er ook was, er verdween een lijn de bosjes in waar volgens de laatste waarnemingen een hond aan vast zat, maar die geen kant meer op kon. Piepende bosjes, een loeistrakke lijn en geen idee wat daaronder gebeurde. Toen liet Eskil - inmiddels ook strak als een snaartje, en richting de bosjes - zijn jachtblaf horen, en wisten we dat er waarschijnlijk een heerlijke prooi gevangen moest worden. Poes of muis of mol, dergelijke lekkernijen. Uiteindelijk de flexlijn maar losgelaten, in de hoop dat Arca door zou kunnen lopen, en aan de andere kant weer zou verschijnen. Helaas! Lijn weg, hond weg, dichte bosjes, deels stekelgedoe (ja, korte broek). Vanaf de andere kant de bossage ingestapt, en daar vond ik Arca. Niksniet vast verstrikt, maar bovenop een egel (die het al niet meer deed). Tegenstribbelende hond uit de bosjes getild, toen de lijn weer opgezocht, alles ontward en overal de blaadjes uitgepulkt, en een kruisje voor de egel geslagen. Weer een streepje op hun scorebord. Zucht.

Baasjes zijn niet altijd blij met een succesvolle jacht.

Ohohoh, wat is het toch een pipo...

Meneer Arca wordt vandaag acht jaar. Maar in zijn doen en laten is en blijft hij een puppy. Het zere pootje van anderhalve week geleden was bijna genezen. Een nagel aan zijn linker voorpootje was gescheurd. Dat heeft hem er niet van weerhouden om als een gek in allerlei gaten en holen te graven. En nu is het ontstoken. Arca aan de antibiotica en aan de pijnstillers, want het is geen pieperd, maar dit pootje was onbruikbaar dik. Dus ook hij is jarig én geblesseerd. De wandelingen worden erop aangepast - anders wil hij toch alleen maar rennen, spelen en graven - en dus wordt de "extralange verjaardagswandeling met knuffel- en lekkerspicknickpauze onderweg" maar even uitgesteld tot betere tijden.

 

Malle Eskil. Vandaag wordt hij zeven. Zeven alweer! Zijn verstand komt niet meer, die hoop kunnen we nu wel opgeven. Hij is erg slim hoor, alleen nogal hardleers in zaken die hem minder goed passen.

Tijdens het rennen heeft hij een spierblessure opgelopen. Hij loopt licht mank, en het bijzondere is, dat het een contextafhankelijke blessure is. Als je tijdens de wandeling tegen hem zegt (zielige toon, lange uithalen): "Aaaaaach, Eskil, heb je zooooooo'n zeer poooootje?" begint hij meteen heel erg te hobbelen. Dat geneest geleidelijk weer in de daaropvolgende twintig meter.

Maar toen hij eergisteren samen met Arca een ree bespeurde, trad de genezing acuut en volledig in. Met een bloedgang gingen ze ervandoor, en aan het hoge blaffen te horen, hebben ze alle uithoeken van het bos gezien. Toen ze een uur later weer opdoken, baggerzwart en total loss, kon hij echt bijna niet meer lopen. Arca was er al niet veel beter aan toe.

Ze zijn niet naar huis gedragen, maar eigenlijk...

 

Gisteren is Arca geopereerd aan een grote bult in zijn zij, vlak achter zijn elleboog. Het was een vetbult en die zat er al lang. De hond heeft er eigenlijk weinig tot geen hinder van, maar hij werd steeds groter, en daardoor zou zijn pootje erlangs kunnen schuren. Daarbij voelde het akelig.

 

Bijgaand Arca in gepimpte versie: om te voorkomen dat hij met zijn achterpootje de boel stuk krabt, draagt hij een sokje. Een superstoere babysok met antislip in de vorm van pootjes. Er zijn vier paar van gekocht, omdat de verwachting is dat hij er zeker één per dag nodig heeft.
Voor de nacht krijgt hij ook nog een mooi hemmetje aan. De elastieken schouderbandjes zorgen voor een perfecte pasvorm. Met een gaatje om de krul doorheen te doen.
De foto van de operatiewond is niet helemaal scherp. Hij had geen zin om te gaan liggen, en stilstaan zat er ook even niet in. De onscherpte is niet zo erg, de aanblik moest bij mij even wennen... maar hij lijkt er toch geen last van te hebben. De acht hechtingen blijven bij voorkeur 12 dagen zitten. Hij gaat ook gewoon op de wond liggen. Wel komt hij extra vaak een knuffeltje halen. Die krijgt hij dan ook zonder meer, daar kun je niet scheutig genoeg mee zijn!

Het lijkt wel alsof de zomer gewacht heeft totdat we met zijn allen naar BuBoWa4 zouden gaan. Het was een van de eerste echt mooie dagen na een lange periode van kou, regen en soortgelijke narigheid. De opkomst van 13 hondjes en 15 baasjes is een record!

De reis was niet voor niets ondernomen; de Sallandse Heuvelrug is prachtig. Het was een lange wandeling, en menig Bu-tje lag daarna uitgeteld. Over de baasjes zijn geen details bekend...

 

Zie ook de foto's in het album BuBoWa4. Met dank aan alle enthousiaste fotografen!

Het kan niet op, alweer een hondenverjaardag. Vandaag is Arca 7 geworden!
Aangezien hij iets minder kritisch is in zijn eten, als het maar veel is, krijgt hij een berg kluifjes die vrolijk opgetuigd zijn. En natuurlijk is er de superlange wat-ben-je-toch-geweldig-knuffel!